Header image alt text

Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna

w Pabianicach

Diagnoza logopedyczna

Do udzielenia skutecznej pomocy pacjentom z zaburzeniami mowy niezbędne jest fachowe rozpoznanie i postawienie trafnej diagnozy logopedycznej.

Do podstawowych zadań diagnostycznych logopedy należy :
? ocena poziomu rozwoju mowy,
? określenie sfer i rozmiaru jego opóźnienia,
? rozpoznanie rodzaju zaburzeń.

Pierwszym etapem diagnozowania jest wywiad z rodzicem lub opiekunem dziecka
Jednym z ważniejszych elementów postępowania diagnostycznego jest obserwacja ,w trakcie której logopeda ustala poziom kompetencji językowych dziecka i ich zgodność z normami rozwojowymi.
Logopeda sprawdza wszystkie czynniki warunkujące rozwój mowy i artykulacji.
Bada budowę i sprawność aparatu artykulacyjnego, sprawdza sposób oddychania, zgryz.
Dokładnie diagnozuje sposób realizacji głosek języka polskiego. Jak badany wymawia głoski we wszystkich pozycjach w wyrazie i w różnym sąsiedztwie fonetycznym, w tym w grupach spółgłoskowych.
Ocena artykulacji zawiera pełny opis i charakterystykę nieprawidłowości artykulacyjnych.
W trakcie badania logopeda ocenia także słuch fonematyczny, kinestezję artykulacyjną, analizę i syntezę słuchową, ogólną sprawność ruchową, płynność mowy.

Badanie artykulacyjne zakończone jest postawieniem diagnozy w oparciu o wybraną klasyfikację zaburzeń mowy (dyslalia, seplenienie, afazja, jąkanie, dyzartria, zaburzenia głosu, opóźniony rozwój mowy).
Czas trwania badania logopedycznego jest zróżnicowany, zależy od rodzaju zaburzenia, od możliwości i kondycji psychofizycznej badanego.
W niektórych przypadkach logopeda kieruje dziecko na dodatkową diagnostykę: psychologiczną , neurologiczną, foniatryczną, laryngologiczną, ortodontyczną i inną.
Na podstawie zebranych danych logopeda ustala zakres potrzeb, rodzaj niezbędnej pomocy oraz opracowuje program terapii.